این مرا بس که ز وصل صنمی لاله عذار

راستی کور به آن دیده که کوته بینست

به سرت گر سر من بی تو به بالین سوده

سر و پا سوخته را کی هوس بالینست

شب و روز و مه و سالم همه فروردینست

هرکجا قامت او تا گذری شمشادست

هرکجا طلعت او تا نگری نسرینست