که زلف و خال نکویان کم از سپاهی نیست

ورای عالم جانم حواله گاهی هست

گرم ز عامل دیوان حواله گاهی نیست

حصار عقل مسخر کنم به همت عشق

نصیحتی کنمت هرگز از بلا مگریز

که از بلا به جهان امن تر پناهی نیست

به گرد صحبت هر دل بگرد و نکته مگیر