ورای عالم جانم حواله گاهی هست

مرا ز ملک جهان بهره جز نگاهی نیست

هرآنچه می رسد از غیب می نهم به حضور

خدای غیب بود حاضر ار گواهی نیست

گرم ز عامل دیوان حواله گاهی نیست

حصار عقل مسخر کنم به همت عشق

که زلف و خال نکویان کم از سپاهی نیست