که مژه های تو یک جعبه تیر را ماند

تو شاه لشکر حسنی و سینه و دل من

به بارگاه تو طبل و نفیر را ماند

چسان ز دست غمت صید دل خلاص شود

سریر عاج که گویند داشت خسرو هند

سرین سیمبران آن سریر را ماند

ز خنده گل و از رقص سرو معلومست