سریر عاج که گویند داشت خسرو هند

به بارگاه تو طبل و نفیر را ماند

چسان ز دست غمت صید دل خلاص شود

که مژه های تو یک جعبه تیر را ماند

سرین سیمبران آن سریر را ماند

ز خنده گل و از رقص سرو معلومست

که باد صبح به بستان بشیر را ماند