که باد صبح به بستان بشیر را ماند

سریر عاج که گویند داشت خسرو هند

سرین سیمبران آن سریر را ماند

ز خنده گل و از رقص سرو معلومست

ز بس در آن تن نازک فرو رود انگشت

گمان بری که سراپا خمیر را ماند

لطیفه های وی از بس که چرب و شیرینست