چشم در خمیازه می افتد ز شوق روی او

کز لطافت در دل و مغز و جگر جا می کند

حلق داودست گویی درگلویش تعبیه

زان مزامیرش اثر در سنگ خارا می کند

خاصه آن دم کز پی خواندن دهن وا می کند

سخت می ترسد ز تنهایی دلش گردد ملول

زان سبب در کشتن عاشق مدارا کند