گو نشیند ترش و گوید تلخ و گردد تند و تیز

می کشد هر لحظه خلقی را و احیا می کند

از جمال او شرف دارد زمین و آسمان

حس او گویی جهان را زیر و بالا می کند

شور بختست آنکه با شیرین معادا می کند

جو شن داود دزدیدست کاین موی منست

با وجود آنکه از دزدی تبرا می کند