شور بختست آنکه با شیرین معادا می کند

از جمال او شرف دارد زمین و آسمان

حس او گویی جهان را زیر و بالا می کند

گو نشیند ترش و گوید تلخ و گردد تند و تیز

جو شن داود دزدیدست کاین موی منست

با وجود آنکه از دزدی تبرا می کند

ماه را در مشک پنهان کرده کاین روی منست