با وجود آنکه از دزدی تبرا می کند

گو نشیند ترش و گوید تلخ و گردد تند و تیز

شور بختست آنکه با شیرین معادا می کند

جو شن داود دزدیدست کاین موی منست

ماه را در مشک پنهان کرده کاین روی منست

ور کسی گوید که این ماهست، حاشا می کند

بس عجب دارم که زلف او چرا دیوانه است