نوعروسیست جهیزش همه شادی و نشاط

شب که از عمر شمردیم شب دوشین بود

گاه لب بر لب جانانه و گه بر لب جام

تا دم صبح مرا کار به شب دوش این بود

دختر زر نتوان گفت گران کابین بود

شوق آن ماه روان از مژه ام پروین داشت

کار چشمم همه شب با مه و با پروین بود