با چنین مستی نگه کن تا چه زیبا می رود

مست و بیخود سروناز من به صحرا می رود

گاه می افتد ز مستی گاه می خیزد ز جا

تا دگر زین رفتنش یارب چه بر ما می رود

گه تکبر می فروشدگه تواضع می کند