با رخ و زلفی چنین تنها به صحرا می رود

بس که هر عضوش به است از عضو دیگر چشم من

در سراپای وجودش زیر و بالا می رود

زلفش آشفته ز مستی رخ شکفته از شراب

مردم این شهر شاهدباز و امردخواره اند

در چنی شهری چرا او مست و تنها می رود

هرکجا رو می نماید می برد یک شهر دل