لعل شکربار او شبی که ببوسم

بر دل پرعقده عقدها بفزاید

فکر دگر کن دلا که طره محمود

با همه بندد گره گره نگشابد

از دهنم صبح طعم نیشکر آید

دل به چه خو گیرد ار غمش نستاند

جان به چه کار آید ار لبش نرباید