از دهنم صبح طعم نیشکر آید

فکر دگر کن دلا که طره محمود

با همه بندد گره گره نگشابد

لعل شکربار او شبی که ببوسم

دل به چه خو گیرد ار غمش نستاند

جان به چه کار آید ار لبش نرباید

هرکه لب لعل او نمود به انگشت