وز آتش شوقی که بود در نی کلکم

الحق خجلم از اثر ناله شبگیر

ریزد ز زبانم شکر و مشک به خروار

هرگه که کنم وصف لب و زلف تو تقریر

نبود عجب از نامه که سوزد گه تحریر

با قامت یاری چو تو گیتی همه کشمر

با چهرنگاری چو تو عالم همه کشمیر