لعل تو قنینه مل اما مل بی غش

موی تو به روی تو عبیریست به مجمر

خال تو به چهر تو سپندیست برآتش

روی تو حدیقه گل اما گل بی خار

یک سوی کشد عقلم و یک سوی د گر عشق

با این دو من مسکین دایم به کشاکش

خورده چه ؟ خونم که ؟ آن ترک قدح نوش