چو مریض روز بحران همه دم در انقلابم

منم آن گدای مبرم که کنم سوال بوسه

تویی آن بخیل منعم که نمی دهی جوابم

نه علاج می فرستی نه هلاک می پسندی

به دل و ز دیده دوری به خدا عجب نیاید

که کنار دجله میرد دل از آرزوی آبم

چه شد این خروس امشب که خروش او ناید