که کنار دجله میرد دل از آرزوی آبم

نه علاج می فرستی نه هلاک می پسندی

چو مریض روز بحران همه دم در انقلابم

به دل و ز دیده دوری به خدا عجب نیاید

چه شد این خروس امشب که خروش او ناید

که موذنان بخوابند و برآمد آفتابم

به عتاب چند گویی که رو ار نه ریزمت خون