به عتاب چند گویی که رو ار نه ریزمت خون

که کنار دجله میرد دل از آرزوی آبم

چه شد این خروس امشب که خروش او ناید

که موذنان بخوابند و برآمد آفتابم

نکشی مرا و دانی که همی کشد عتابم

به خدا چنان بگریم ز جدایی حبیبم

که بروی آب ماند تن خسته چون حبابم