نکشی مرا و دانی که همی کشد عتابم

چه شد این خروس امشب که خروش او ناید

که موذنان بخوابند و برآمد آفتابم

به عتاب چند گویی که رو ار نه ریزمت خون

به خدا چنان بگریم ز جدایی حبیبم

که بروی آب ماند تن خسته چون حبابم