که خورد آب زندگی ز لعل جانفزای تو

قاآنی از گنه چه هراسد که روز حشر

بی پرسشش بخلد ب رند از ولای تو

هلاک ازین غمم که جان نمی شود فدای تو

اگر رضا شوی بسر، سرم فدایت ای پسر

رضای من مجو ز سر سر من و رضای تو

مگر به چشم ما نهی و گرنه برکجا نهی