دلم ز خلق بی گمان به کنج سینه شد نهان

مراست کف بر آسمان که تا کنم دعای تو

مرا زنی به تیغ و من نیم به فکر جان و تن

زبان گشوده در سخن به فکر مرحبای تو

نیافت عاقبت امان ز خال دلربای تو