کاش می مردم نمی دیدم به چشم

غیرتم آید که بیند روی تو

مرده بودم زنده گشتم بامداد

کامد از باد سحرگه بوی تو

این دل افتد دور از پهلوی تو

دل شده از جفت ابروی تو طاق

زان پریشان گشته چون گیسوی تو