زان پریشان گشته چون گیسوی تو

کاش می مردم نمی دیدم به چشم

این دل افتد دور از پهلوی تو

دل شده از جفت ابروی تو طاق

عاقبت کردی به یک زخمم هلاک

آفرین بر قوت بازوی تو

می کشد پیوسته بر روی تو تیغ