این دل افتد دور از پهلوی تو

مرده بودم زنده گشتم بامداد

کامد از باد سحرگه بوی تو

کاش می مردم نمی دیدم به چشم

دل شده از جفت ابروی تو طاق

زان پریشان گشته چون گیسوی تو

عاقبت کردی به یک زخمم هلاک