قبلله جان منی پس کافرم

آفرین بر قوت بازوی تو

می کشد پیوسته بر روی تو تیغ

سخت بی شرمست این ابروی تو

گر نمایم روی دل جز سوی تو

عهدکردم تا برون خسبم ز بند

می کشد بازم کمند موی تو