چو عکس ماه که افتد درون چشمه روشن

حضور عین چه حاجت بود که عین حضوری

گمان برند خلایق که حور بچه نزاید

خلاف من که یقین دانمت که بچه حوری

به چشم من همه نزدیکی و ز من همه دوری

به لطف آب حیاتی به طیب باد بهاری

به بوی خاک بهشتی به نور آتش طوری