پیش روی تو دو زلف تو سرافکنده به زیر

گر به تیغم بکشی زار و به خونم بکشی

من نه انکار کنم چون تو بدان کار خوشی

چون بر خواجه رومی دو غلام حبشی

خوی خوش به بود از روی خوش ای ترک تتار

ورنه من باک ندارم که به خونم بکشی