به حکم آنکه جهان پیر گشته و تو جوانی

به رنگ و بوی جهانی نه بلکه بهتر از آنی

ستاره ای نه مهی نه فرشته ای نه گلی نه

که هرچه گویمت آنی چو بنگرم به از آنی

که گفت راحت روحی نه راحتی که بلایی