او نمی دیدش و از دور خدا را می کرد

گفتم این جام جهان بین به تو کی داد حکیم

گفت آن روز که این گنبد مینا می کرد

بی دلی در همه احوال خدا با او بود

این همه شعبده خویش که می کرد این جا

سامری پیش عصا و ید بیضا می کرد

گفت آن یار کز او گشت سر دار بلند