فتد که آیی و بنشینی و می آرم و نوشی

که گفت جوشن جانی نه جوشنی که سنانی

ز خط و خال تو بردم گمان که آهوی چینی

چو پنجه با تو زدم دیدمت که شیر ژیانی

به پای خیزی و بوسی دهی و جان بستانی

جهان به روی تو تازه است و جان به بوی تو زنده

جهان جان تویی امروز از آنکه جان جهانی