جهان جان تویی امروز از آنکه جان جهانی

فتد که آیی و بنشینی و می آرم و نوشی

به پای خیزی و بوسی دهی و جان بستانی

جهان به روی تو تازه است و جان به بوی تو زنده

همین نه آفت شهری که آفت دل و دینی

همی نه فتنه ملکی که فتنه تن و جانی

ترا ذخیره راحت شمردم از همه عالم