همین نه آفت شهری که آفت دل و دینی

به پای خیزی و بوسی دهی و جان بستانی

جهان به روی تو تازه است و جان به بوی تو زنده

جهان جان تویی امروز از آنکه جان جهانی

همی نه فتنه ملکی که فتنه تن و جانی

ترا ذخیره راحت شمردم از همه عالم

چو نیک دیدمت آخر نیی ذخیره زیانی