بهار عیش نیی در فنای عیش خزانی

ترا ذخیره راحت شمردم از همه عالم

چو نیک دیدمت آخر نیی ذخیره زیانی

امان خلق نیی از برای خلق عذابی

به نام ماه زمینی به بام مهر سپری

ز روی باغ جنانی به خوی داغ جهانی

به قهر گفتمش آخر صبور بی تو نشینم