امان خلق نیی از برای خلق عذابی

همی نه فتنه ملکی که فتنه تن و جانی

ترا ذخیره راحت شمردم از همه عالم

چو نیک دیدمت آخر نیی ذخیره زیانی

بهار عیش نیی در فنای عیش خزانی

به نام ماه زمینی به بام مهر سپری

ز روی باغ جنانی به خوی داغ جهانی