خلاف شرط ادب هست ورنه همچو اسیران

ز روی باغ جنانی به خوی داغ جهانی

به قهر گفتمش آخر صبور بی تو نشینم

به خنده گفت صبوری ز چون منی نتوانی

به سوی خود کشمت با کمند جذب نهانی

منم حجاب ره تو چه باشد ار ز عنایت

مرا ز من برهانی به خویشتن برسانی