به سوی خود کشمت با کمند جذب نهانی

به قهر گفتمش آخر صبور بی تو نشینم

به خنده گفت صبوری ز چون منی نتوانی

خلاف شرط ادب هست ورنه همچو اسیران

منم حجاب ره تو چه باشد ار ز عنایت

مرا ز من برهانی به خویشتن برسانی

تو ای ستاره خاکی ز چهر پرده برافکن