کز آستان برود گر صد آستین بفشانی

نظر به غیر تو بر هیچ آفریده نکردم

گناه من نبود گر ندانمت به چه مانی

در انگبین نه چنان پا فروشدست مگس را

اگر چه عمر عزیزست و جان نکوست ولیکن

تو هم عزیزتر از این و هم نکوتر از آنی

به حال خسته قاآنی از وفا نظری کن