اگر چه عمر عزیزست و جان نکوست ولیکن

گناه من نبود گر ندانمت به چه مانی

در انگبین نه چنان پا فروشدست مگس را

کز آستان برود گر صد آستین بفشانی

تو هم عزیزتر از این و هم نکوتر از آنی

به حال خسته قاآنی از وفا نظری کن

بدار حرمت پیران به شکر آنکه جوانی