که ز اکرام به فرق سر خود بنشانی

تا به کی اسب به میدان وصالت تازد

مدعی را چه شود بر خر خود بنشانی

ماه گردون سزدت تاج کله را چه محل

کعبتین چشمی و من مهره چو نراد مرا

می زنی مهره که در ششدر خود بنشانی

مادرت حور بود غیرتم آید که به خلد