مرا شاهی چنان لذت نبخشد

که با عشق توکردم آشنایی

نپندارم که باشد تا دم مرگ

گرفتار محبت را رهایی

که اندر کوی مه رویان گدایی

سحر جانم برآمد بی تو از لب

گمان بردم تویی از در درآیی