سحر جانم برآمد بی تو از لب

گرفتار محبت را رهایی

مرا شاهی چنان لذت نبخشد

که اندر کوی مه رویان گدایی

گمان بردم تویی از در درآیی

چو دیدم جان محزون بود گفتم

برو دانم که بی جانان نپایی