گمان بردم تویی از در درآیی

مرا شاهی چنان لذت نبخشد

که اندر کوی مه رویان گدایی

سحر جانم برآمد بی تو از لب

چو دیدم جان محزون بود گفتم

برو دانم که بی جانان نپایی