صفیه ای که از صفا بهشت جاودان بود

کشیدم ار چه پیش ازین ازین سپس نمی کشم

مگر بدانکه صدر هم رهانده ز افتقارها

کریمه ای که ازکرم سحاب زرفشان بود

عفاف اوست کز ازل حجاب جسم و جان بود

فرشته زمین بود ستاره زمان بود

گلیست نوش رحمتش مصون ز نیش خارها