دمد مویش از عذار به رنگ سپید نخ

سپس چون شراره خون از آن رگ بپردا

مگر خون آن رگست که خوانیش لاله زار

به طفل شکوفه بین که بر نامده ز شخ

چو پیران به کودکی سپیدش شود ز نخ

وز آن موی همچو برف دلش بفسرد چو یخ

که زودش سپیدکرد سپهر سیاهکار