چو پیران به کودکی سپیدش شود ز نخ

مگر خون آن رگست که خوانیش لاله زار

به طفل شکوفه بین که بر نامده ز شخ

دمد مویش از عذار به رنگ سپید نخ

وز آن موی همچو برف دلش بفسرد چو یخ

که زودش سپیدکرد سپهر سیاهکار

ز مه طلعتان شوخ ز گلچهرگان شنگ