وز آن موی همچو برف دلش بفسرد چو یخ

به طفل شکوفه بین که بر نامده ز شخ

دمد مویش از عذار به رنگ سپید نخ

چو پیران به کودکی سپیدش شود ز نخ

که زودش سپیدکرد سپهر سیاهکار

ز مه طلعتان شوخ ز گلچهرگان شنگ

ز هرسو به طرف دشت گروهی زده کرنگ