مگر بهر چاره را کنی حیله ای چو زاغ

که چون عارضت شده دلم خون ز انتظار

همیدون من و ترا فزونتر شدست داغ

من اینجا اسیر خم تو آنجا مقیم باغ

که مستان شهر را به هر جا کنی سراغ

پس وصل من بری مرآن حیله را به کار

ببوی از ره مشام به رنگ از ره بصر