سپهر اقبال را سهیل و شعری تویی

محامدش بی شمر محاسنش بی شمار

زهی ملکزاده ای که زیب دنیا تویی

بهشت اجلال را درخت طوبی تویی

زمانه را از نخست مهین تمنی تویی

رسیده از هستیت به کام خود روزگار

به وقعه ضیغم کشی به پهنه پیل افکنی